آیا برایتان قابل تصور است که صبح بدون خوردن صبحانه اولین کاری که می توانید انجام دهید دوچرخه سواری است؟ اگر پاسخ منفی است، پس این مقاله برای شما مناسب است. احتمالاً فکر می کنید: “چطور می توانم بدون اینکه به بدنم انرژی یا سوختی رسیده باشد رکاب بزنم؟ این حتما برای بدن من مفید نیست!” اما توان سازگاری بدن شما و نیز مقاومت برای انجام چنین کاری بیشتر از آن چیزی است که فکر می کنید. در واقع این فعالیت برای بدن شما مفید هم هست. فقط به آن فرصت دهید و دستاوردهای مثبت آن را خواهید دید. در اینجا ۵ دلیل مبتنی بر علم در وب سایت دوچرخه اورلرد گردآوری شده است که نشان می دهد چرا ارزش آن را دارد تا دوچرخه سواری صبحگاهی و ناشتا را امتحان کنید.

 

افزایش چربی سوزی و احتمال کاهش وزن

منطق این است – اگر قبل از دوچرخه سواری به بدن خود سوخت ندهید، مجبور است از ذخایر چربی در بدن برای تأمین انرژی خود استفاده کند. آیا این درست است؟ محققان دانشگاه بات انگلستان بر اساس پژوهش های علمی چنین تصوری را تأیید می کنند. در برنامه ورزشی این پژوهش، به گروهی از مردان دارای اضافه وزن دو بار تمرین هوازی به مدت ۶۰ دقیقه داده شد. یک بار صبح بعد از ۱۲ ساعت ناشتا بودن و بار دوم ۲ ساعت بعد از خوردن صبحانه که شامل ۶۵۰ کیلوکالری متشکل از غلات صبحانه، نان تست و آب پرتقال بود. آنها دریافتند که ژنهای مسئول سوزاندن چربی در هنگام ورزش بعد از ناشتا بودن به میزان قابل توجهی افزایش می یابد. آنها به این نتیجه رسیدند که شما نه تنها در طی دوچرخه سواری صبحگاهی بدون خوردن صبحانه چربی بیشتر سوزانید، بلکه همچنین می توانید از مزایای طولانی مدت چربی سوزی در طول روز نیز بهره مند شوید.

 

بهبود تولید هرمون رشد

یک پژوهش علمی نشان داد که ۲۴ ساعت بدون غذا می تواند تولید هورمون رشد بدن را تا ۲۰ برابر افزایش دهد. این قابل توجه است! چرا؟ وظیفه این هورمون که در انسان از غده هیپوفیز در مغز ساخته و ترشح می‌شود، تحریک ساخت ترکیبات حیاتی برای رشد اندام‌های مختلف بدن است. هورمون رشد بر متابولیسم یون‌های معینی (از جمله سدیم، پتاسیم و کلسیم) تأثیر می‌گذارد، باعث آزادسازی چربی‌ها از محل ذخیره چربی بدن می‌شود و بر متابولیسم کربوهیدرات نیز موثر است، به طوری که باعث افزایش میزان گلوکوز در خون می‌شود. در نتیجه هورمون رشد به بدن شما کمک می کند تا بافت عضلانی جدیدی ایجاد کند، چربی سوزی کند، کیفیت استخوان را بهبود بخشد و طول عمر را افزایش دهد. خواب مناسب و تمرینات منظم با وزنه نیز به این مسئله کمک می کنند، بنابراین پیش از رکاب زدن صبحگاهی به صورت ناشتا اطمینان حاصل کنید که خواب شب شما کافی و خوب بوده است.

 

بهبود ذخیره سازی گلیکوژن

مطالعات همچنین نشان می دهد که ورزش در هنگام ناشتا بودن باعث افزایش کارایی ذخیره گلیکوژن عضله می شود. گلیکوژن در ماهیچه‌ها، کبد و سلول‌های چربی به صورت هیدراته ذخیره می‌شود و شکل اصلی ذخیره گلوکز، یعنی همان سوخت بدن است. این اساساً به این معنی است که رکاب زدن بدون غذا در معده به بدن شما می آموزد تا از ذخایر گلیکوژن موجود که قبلاً دارید استفاده بهتری کنید. و این در سایر رکاب زدن های تمرینی شما نیز ادامه می یابد، در واقع نوعی سازگاری برای استفاده بهینه از سوخت در بدن ایجاد می شود – و در پی آن بدن شما در صورت غذا رساندن به آن عملکرد بسیار بهتری خواهد داشت.

 

بهبود حداکثر اکسیژن مصرفی[۱]

مطالعاتی وجود دارد که نشان می دهد رکاب زدن با شکم خالی و ناشتا می تواند یکی از مهمترین اقدامات آمادگی جسمانی در ورزشهای استقامتی باشد که همان توسعه VO2 max شما است. VO2 max یا حداکثر اکسیژن مصرفی معیاری برای اندازه گیری حداکثر اکسیژن مصرفی یک شخص بوده که طی ورزش های شدید می تواند استفاده کند. یک اندازه گیری رایج که برای تخمین سطح استقامت هوازی ورزشکاران، قبل یا طی دوره تمرینات استفاده می شود. در واقع این معیار یکی از چندین آزمونی است که برای تعیین آمادگی قلبی-عروقی ورزشکار و تعیین ظرفیت قلب وی مورد استفاده قرار می گیرد. هنگامی که بدن شما از میزان بیشتری چربی به عنوان سوخت استفاده می کند، باید با افزایش تراکم میتوکندری(نیروگاه های تولید انرژی سلول) خود را تطبیق دهد. این به نوبه خود توانایی بدن شما برای گرفتن و استفاده از اکسیژن در طول ورزش را بهبود می بخشد.

 

بهبود ریکاوری یا بازتوانی پس از تمرین

در بررسی آنچه تا کنون انجام دادیم مشاهده کردید که با تولید بهتر هورمون رشد، ذخیره بهتر گلیکوژن و به طور کلی راندمان بالاتر سیستم تولید انرژی شما، ناشتا رکاب زدن اثرات مطلوب بسیار زیادی دارد و باعث بهبودی کلی عملکرد بدن می شود. یک مطالعه نتیجه گرفته است که تمرینات استقامتی ناشتا در مقایسه با تمرین بعد از خوردن کربوهیدرات، ممکن است باعث تحریک سریع ترجمه پروتئین عضله (به معنای بهبود سریعتر) شود. گرفتگی تأخیری عضلانی  یک اصطلاح ورزشی است به این معنا که کوفتگی عضله یک مرتبه به نقطه اوج خود نمی رسد بلکه در حدود ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد از تمرین این اتفاق رخ خواهد داد. این گرفتگی انقباض های رایج تمرین نیست بلکه دردهای بسیار ناگهانی درون عضله است که نیاز به مداوا دارد و غیرطبیعی است. این نوع گرفتگی در تمرینات استقامتی ناشتا که بدن به خوبی آبرسانی شده است مشاهده نمی شود. اما شدت و مدت تمرین نیز مهم است و بهتر است برای مدت زمان غیر معمول و بدون رساندن سوخت، تمرین شدید و طولانی انجام ندهید.

این نوع تمرین در واقع آماده شدن برای روز بدون انجام بخش اصلی تمرین است.

منبع:

https://www.welovecycling.com/wide/2018/02/08/5-reasons-ride-empty-stomach/

https://fitshape.ir/

https://runningislove.com/

https://blog.faradars.org/

[۱] VO2 max